Prapaszcza — wiecznie głodna królowa pająkowiska, której skorpio-pająki znoszą stworzenia upolowane w okolicach siedliska.

Gigatyczna, dwumetrowej średnicy morda Prapaszczy najeżona była znacznie większymi zębami niż jej córek, skorpio-pająków. Była wyjątkowo okrutna, pełna nienawiści, bezwzględna i wiecznie głodna. Jej zwaliste cielsko było miejscami blado zielonkawe.

Miała wielką, destrukcyjną siłę, rozrywając na strzępy nie tylko ofiary, ale często własne potomstwo, które w swej bezczelności śmiało dopuścić do powstania u niej dokuczliwego głodu. Posiadała mnóstwo niezmiernie długich, masywnych ciemnych odnóży. Wciągała się nimi w podziemne legowiska, dusiła wrogów, miażdżyła ciała przed pożarciem, a wśród tropików Salwadoru potrafiła nawet wyrwać dorosłe drzewo z korzeniami.

Przypominała wyrzuconą na brzeg gigantyczną ośmiornicę z mrocznych głębin oceanu, z tą różnicą, że dziesiątki różnej długości macek miała włochate od góry, a od spodu szczelnie pokryte odrażającymi, białymi bąblami, które ociekały gęstym śluzem.

Od jej gniewnego ryku pająkowisko trzęsło się w posadach. Za bycie nieużytecznym dla rozwoju królowej i jej hordy zapłata była tylko jedna — pochłonięcie przez prapaszczę.

Patrząc na tą kreaturę miało się wrażenie, że to sprawka ciemnej strony natury, a na usta cisnęły się tylko dwa słowa — bezmiar nienasycenia.